Ze een rijke, goed bemeste bodem nodig hebben, bij voorkeur met veel stikstof en compost voor de bladgroei.

Bloemkolen geel worden als de zon erop schijnt. Bij vollegrondsteelt buigen telers vaak de bladeren over de kool heen of binden ze samen om ze mooi wit te houden.

Vollegrondbloemkool langzamer groeit en bloot staat aan weer en wind. Hierdoor ontwikkelt de kool een rijkere, diepere en iets pittigere ‘koolsmaak’ dan de zachtere serrevariant.

Door de directe opname van mineralen uit de rijke buitenbodem je in vollegrondbloemkool vaak subtiele, aardse en kruidige tonen proeft die in hydroteelt of lichte kasgrond ontbreken.

Een grappig weetje: een bloemkool bestaat uit een patroon dat zich steeds herhaalt. Wiskundigen noemen dat een fractale structuur, al is dat nog duidelijker te zien bij Romanesco. 😊🥦